எங்க ஊரு நகரப்பேருந்து,

            சமயத்தில் நகரா,

,           பெருமளவு,..நரகப்பேருந்து.

            பழகிட்டு... 

            வேகமா'போறேன்னு விலா ஒடிக்காது;

            நின்னு போனாலும், வேற ஒன்னு வரும்.

            என்னைய மாதிரி வயசாளிக்கு பாதுகாப்பு.

            அன்றைக்கு மழை.

            வெளியே      தூற, 

            உள்ளே கொட்டுகிறது .

            குந்த இடமின்றி 

            எழும்பிய பயணியருடன்

             நிற்போரும்    நெரிய

             மண்டும் எரிச்சலில் 

             மானாங்காணியாய் 

..            வசவு மழை! 

               களேபாரத்துக்கிடையே

               கெக்கலி கொட்டியது

               ஒரு குழந்தை,

               தாயின் இடுப்பில் இருந்தபடியே 

               தாரையாய் வடியும்             

               மழை நீரை

               பிஞ்சுக்கைகளில்

               பிடிக்க முனைந்து 

               களித்து , வெடித்து, சிரித்து 

               கும்மாளியிட்ட

               குழந்தையை நினைந்தும்,

                நனைந்தும் 

                மழலை மழையில் 

                நான்.

     

                                            கவிஞர்  சக்தி  அருளானந்தம்  அவர்களின்  " பறவைகள் புறக்கணித்த நகரம்" கவிதை தொகுதியை  பலமுறை  படித்தேன். படிக்கிறேன். படித்துக் கொண்டே  இருக்கிறேன். கவிஞரின்  ஆற்றலை  அடையாளப்  படுத்துவனவாக, கவிதைகள்........!  திரு பெருமாள் முருகன்  அவர்களின் செறிவுமிக்க அணிந்துரை  மிக சரியாகத்  தேர்ந்து  'கூடு வனைதலையும்,குஞ்சு  அணைதலையும்' கவனப்படுத்தி, தலைப்பிலிட்டிருக்கிறார் .   கவிதையுடனான அனுபவத்தைப்  பகிர்ந்துக்  கொள்ளத் தேர்ந்த ஸ்பானிய  கவிதை  வரிகள்  எண்ணற்றவற்றைச்  சொல்லக்  காத்திருக்கும்  சூலுற்ற  தாயை உணர்த்துகின்றன.

                   கவிஞர்  அவர்களுக்கு  ஒரு கடிதம்  எழுத வெகு நாட்களுக்கு  முன்னமே  எண்ணியிருந்தேன். சுருக்கமாய்  சொல்லவோ எழுதவோ தெரியாத  மனுஷன் .... நான்.  நினைப்பதையெல்லாம்  எழுதிடனமு'னு தவிப்பேன்.  படிப்பவர்களின் பொறுமையை ரொம்பவுமே  சோதிப்பேன்.  மனுஷர்களில்  மிக மிக நல்லவர்கள்  ( தாங்கள் உட்பட....) என்னையும்  சகிப்பர். இப்போது எழுதியே  தீரனுமு'னு  ஆனது, ஏன்?   என்ற வினா எழல்லே'ன்னாலும்   சொல்றேன்.  அண்மையில்  உரையாற்றும்போது  என்னையுமறியாமல் ,  "அமர்பவன் ,  சித்தார்த்தனா  இருந்தா  போதி மரம்  புத்தனாக்கும்"  என்ற 'ஞானம்'  கவிதையின் வரிகளை  குறிப்பிட்டுவிட்டு .... என்னை  நானே  சிலாகித்தவாறு  மேடையிலிருந்து  இறங்க ,  அந்த  வரிகளால்  கவரப்பட்ட  சிறப்பு  விருந்தினர் (அவருமொரு  கவிஞர்)  நான்தான் என்று  கைகுலுக்கி  பாராட்ட ,  உண்மையை  பெருமையாய்ச் சொல்லி  மகிழ்ந்தேன்.  அந்த நினைவு  வந்திட எழுதிக்கொண்டு  இருக்கிறேன்.

                       கொண்டாட தெரியாமலேயே  கோடிகணக்கான  அரிய தருணங்கள்  குப்பையாகின்றன. எத்தனை கோடி கோடி இன்பம், அத்தனையையும்  அடையாளம் காட்டும்  படைப்பாளிகள்  மனிதம்  மிளிர, மலரச்  செய்பவர்கள். அவர்கள்  காட்டுகிறவரை , அவை வெறும்  காட்சிகளே. எனவே பொறுப்புமிக்க  படைப்பாளிகள் தத்தம்  படைப்புகளால்  நிலைக்கிறார்கள். நாம் இன்றும்  நினைக்கிறோம். கவிஞரின்  கவிதைகளில்  அத்தகைய  தெளிவை  அதனாலான  வலிவை  உணருகிறேன்.

                           அடிநாக்குத் தித்திப்பாய்........கோடு, முகவரி, நவீன மனுக்கள் (புது வடிவம்) , காலக்கோலம், (காலுரச  உயிர் உரசும்  மார்கழிக்  குளிர்) துரத்தல்களும்,  விடுபடல்களும், வெளி ( விலாசிட்டீங்க ...) குருதட்சனை,  நிர்வாணம்,  அறிதலற்று.. (தாக்கத்திலிருந்து  நான்  இன்னும் மீளவில்லை)....... இவை  நினைவில் . பாராட்டுக்கள் என்றால்  போதாதுதான்  எழுதுங்கள் ...... நாங்கள் வாசிக்கிறோம் என்பதற்காக  அல்ல .....நாங்கள்   வசிக்கிறோம் என்பதை  நினைவூட்ட..........

                                 **** 4  கவிதைகள்,  4  கவிஞ்ர்கள் ****

                                    

                                      

கவிஞ்ர்கள்  பொய்யர்கள் என்றொரு  கருத்து  உண்டு. மிகையாகவும், உவமித்தும், உருவகமாகவும் செய்திகளை வழங்குகிறபோது  உண்மைநிலை  காணாமல் போகிற வாய்ப்பு காரணமானது. மாறாக இன்று  மனிதம்  பேசும்  கவிதைகள்  உண்மையை  முகத்திலறைந்தது  போல  வெளிப்படுத்தி  விடுகின்றன.அழகுணர்ச்சி  என்று  வருணனைகளில்  வாழ்ந்திருந்த  கவிஞ்ர்களும்,  கவிதைகளும்  தரையிறங்கி ....... மானுடப்  பரப்பெங்கும்  கவிதையை  வல்லாயுதங்களாய்த் தரித்து  வீரம்  செறிந்த  விளைவுகளைப்  பயன்களாக்கி வருவதைக்  காண்கிறோம்.  சமுதாய  மாற்றங்களை  விளைவிக்க  வல்ல புதிய  கருத்துக்களை  எளிய சொற்களால்  சாமானிய  மனிதர்களின்  உள்ளங்களில்  பதியனிடுகிற கவிஞ்ர்கள்  இன்று பரவலாகப்  போற்றப்படுகின்றனர், அது காலத்தின் தேவை.

பாரதி  தொடங்கி  வைத்த  இந்தப்    பயணம்  தமிழில்  அசுரகதியில்  விரைகிறது , அங்கே 'பாடுபொருளாய்' நானிருக்கிறேன்  என்பதுதான்  காரணம். என்னில்  தோன்றும் எண்ணங்களை , விழைவுகளை,அறச்சீற்றத்தை , ஆற்றாமையை, வேட்கையை....... என்று எல்லாவற்றையும்  தத்தம்  கவிதைகளில்  வெளிப்படுத்துகிற  கவிஞ்ர்களுடன்  நான் நெருக்கமுறவும் செய்கிறேன்.  அவர்கள் படைப்பாளிகள் ! என்னையல்லவா   பேசவும்  காட்டவும் செய்கிறார்கள்.  என்னோடு  இயைந்தவர்களாகக்  காண  வாய்க்கிறதே. இப்படியொரு  சூழல்தான் வளரவேண்டும். வளர்த்தெடுக்கப்படவேண்டும். அத்தகைய  உயரிய  பணியில்  உன்னதப்  பயணத்தில் சௌந்திர சுகனுக்கு   சிறப்பான  இடம் உண்டு. நிலைத்த  பணியாக  களமும், தளமும் வழங்குகிறார். உளமாறப் பாராட்டுவோம்.  கணிசமான  விளைச்சலைக்  காண்கிறோம்.  வாழ்க, வளர்க, என்று வாழ்த்துவோம். 

4  கவிஞ்ர்கள்  4  கவிதைகள்  தேர்வு  பெற்றுள்ளன. நல்லவேளை  முதல், இரண்டாம், மூன்றாம்,....... என்று   தரவரிசைப்  படுத்திவிடமால் 'பரிசுக்குரியனவாக  கவிதைகள்'  என்று தேர்ந்து, என்னையும் சேர்த்துக் கொண்டு...... நல்லது. மகிழ்ச்சி. எல்லா இதழ்களையும்  போலவே 'கூர்'  என்று சற்று  தாராளமாகவே  வாசகர்  கருத்துக்களுக்கு இடமளிக்க, அவர்களும்   படைப்புகளை  வஞ்சனை இல்லாமல் அடித்துத், துவைத்து  அலசிப்  பிழிந்து  காயப்போடுவதையும்  கூட, சில நேரம் அவற்றையும்  ஒரு வகை படைப்புகளே   என்று கொண்டு, ரசிப்பதுண்டு. சகலவிதமான  ரசாயன   பரிசோதனைகளை  தாங்கி நிற்க  தாக்குப்  பிடிக்கப் பயிலுவது  படைப்பாளிகளுக்கு  அவசியமான  பயிற்சியே ..  நாலு பேர்.....நாலு விதமாகத்தானே   பேசுவார்கள். இந்த  கவிதைகளும்  கூட அப்படி 'கூர்'மையாக   அணுகப்பட்டவைதான்.கவிஞர் கிருஷ்ணபிரியா'வின்   கவிதை  கலகம்  (பெயர் நான் தந்தது!) கவிஞ்ர் சக்தி அருளானந்தம் கவிதை "போதிமரமும்  காற்றிலாடும்  உடல்களும்" , வடுவூர் சிவமுரளி யின்  ".எனக்கு நானே "... நாவல் குமாரகேச னின் " ."வயிறு"

கவிஞர் கிருஷ்ணப்ரியா'வின் இந்த கவிதையை 'தினமணி' பாராட்டி, 'முரசொலி' எடுத்தாண்டு என்று சிறப்பு பெற்றமை  குறிக்கத்தக்க தகவல். கோயிலில்  அம்பாள் சிலையை அபிசேகம்  செய்கிற அம்பி'யை அர்ச்சகரைப்  பார்த்து அவர் ஆண் ஆயிற்றே  என்று கவிஞர் பதைத்து எழுப்பிய  கலகக்  குரல் கவிதையானது. என்ன  காரணமோ  இவர் தலைப்பிடவில்லை. படிக்கிறபோது  கவிதையை எண்ணியோ,கவிஞரை  எண்ணியோ  கலகம் என்று குறித்திருக்கிறேன்.  புத்தகம்  என்னுடையது தானே  என்கிற  உரிமை உணர்வில்  இப்படியெல்லாம் பதிவிடுவது வழக்கம்.

                        மரத்தை மறைத்தது மாமதயானை,

                        மரத்தில்  மறைந்தது மாமதயானை         என்பார்  திருமூலர்.  பக்தி மேலீட்டால்  அம்மன் சிலையை பெண்ணாகப் பாவித்து பரிவு  கொண்டு அர்ச்சகர்  ஆண் அர்ச்சகர்  தொட்டுத் தடவி  குளிப்பாட்டுவதைப்  பற்றி   பதைக்கிறார். 'என்னம்மா  இப்படி  எழுதியிருக்கீங்களே  நியாயமா? 'ன்னு  கேட்க வாயைத் திறப்பதற்குள்  கர்ப்பக்கிரகத்தை  களியாட்டக்  கூடமாக்கிய அர்ச்சகர்கள்  காராக்கிரகம்  ஏகிய செய்திகள் செவியில் அறைகின்றன. கவிஞர் கிருஷ்ணப்ரியா காலத்தின் குரலாக நிற்கிறார்.

சக்தி அருளானந்த 'தின் 'போதிமரமும் காற்றிலாடும்  உடல்களும் '  ஒரு படக் கவிதை. பின்புலங்களை கோடிட்டுக்  காட்டிவிட்டு நிகழ்வை விவரித்தால் வலுமிக்க  கருத்தாக்கம்  விளையும். விளைவித்திருக்கிறார். கண்மூடியிருந்தாலும்  நடப்பில் விழித்திருக்கிற  சித்தார்த்தனின் சிந்தனையோட்டத்தினூடே நேற்றைய, இன்றைய  நடப்புகளையும்  நமக்கு  நிதர்சனமாக்கி.. சித்தார்த்தனின் அந்தப்புரத்தில்  படுக்கை அருகேயே   நம்மை  நிறுத்தி..' தன மேல் விழுந்து  கிடந்த மகனின் பிஞ்சுக்கால்களை மெல்ல நகர்த்திவிட்டு  சித்தார்த்தன் எழுகிறான் .நாம்  அங்கேயே  நிற்கிறோம் , .இருட்டுக்குள்ளிருந்து  வெளிப்பட்ட  அவன் பொலிவு ததும்பும்  முகத்தில்  இப்போது  கருமை  படர்ந்திருக்கிறது.
ஒளியைத்   தின்று  நகைக்கிறது இருள். அருமையான  உவமை நயம்.
இருளை வெறித்துக் கொண்டிருக்கின்றன  அவனது விழிகள்,
அவன் வெளிப்பட்டதும், வெறித்து நோக்கி , வெற்றிக் கொண்டது  சமகால  இருளையா, சகலவிதமான  இருளையுமா..... நிகழ் நாளின் இருட்டையா...... நம்மையறியாமல்  தொற்றிக் கொண்ட பதற்றத்தோடு  சித்தார்த்தனை  பின் தொடர  முடியாமல்  இன்னும் நாம் அந்தப்புரத்திலேயே  நிற்கிறோம். 'புறக்காட்சிகளின்  ஒர்மையற்று  வெறித்திருக்கும் கண்மணிகளின்  உயிர்ப்பற்றத் தன்மை  சில்லிட வைக்கிறது. நாம் இன்னும் அரண்மனையுள்தான் நிற்கிறோம். அந்தப் பிஞ்சுக்  கால்களிலேயே நமது பார்வை  பதிந்திருக்கிறது.

வடுவூர் சிவ முரளியின் எனக்கு நானே கவிதையை அருமையாக வடிவமைத்துள்ளார். அவரே  சொல்கிறார், அழகாய்த் தான் இருந்ததாம், அணிந்து  கொண்டபோது, கைகளுக்கு  பொருத்தமாக  தாமே  மெல்ல, மெல்ல  செய்து அணிந்து கொண்டதல்லவா? தேடித் தேடி வளையங்கள்  சேகரித்து  செய்த   சங்கிலி...... எல்லாம்  செய்து  எடுத்து  மாட்டி  இழுத்துப்   பூட்டி விட்டு,,,,,,,சாவியையும்  வீசி   விட்டாராம். என்னவொரு  மிதப்பு,  தெனாவட்டு . இப்போது எல்லாவற்றையும்  உடைத்து   நொறுக்கி  மீட்கவொரு  மீட்பரைத்  தேடி கொண்டிருக்கிறோம்.யார்.... வடுவூர்  முரளியோடு நாமும் தான். விரும்பித்தான்  பூட்டிகொண்டோம், மாட்டிக்கொண்டோம், இப்போது மாட்டியும்  கொண்டோம். சாவியையும் வீசித் தொலைத்தோம். வாழ்க்கையின் இழுத்த  இழுப்பிற்கெல்லாம்  திட்டமில்லாமல் ஓடி மாட்டிக்கொண்டுவிட்டு, மீட்பர் எங்கே என்றால் அவர் செய்த விலங்கில் சங்கிலியில் அவர்  மாட்டிகொண்டு.... யாராவது தென்பட்டால்  சொல்லுங்கள் வடுவூர் சிவ முரளியிடம்  மட்டுமல்ல  நாமும் அவரைத் தான் மீட்பரைதானே தேடுகிறோம்
.

நாவல் குமாரகேசனின் "விமோச்சனம்". தன் குழந்தையின் பசியாற்ற, தான் உட்கார இடம் தேடிய பேருந்துப் பயணியான  ஒரு தாய்.  இவள் தன் குழந்தையின் பசியாற்ற முடியாமல் தடுமாறி  தவிக்கிறாள்.   இப்படி தவிப்பவர்களைப்  பார்த்துத்  தவித்தவர்களாக நாமும் சில  நேரம் நாமே தவித்தும்.... அனுபவப்பட்டிருந்தாலும் , நாவல் குமாரகேசன்  சுட்டும்  பொது சற்றும்   கனம்  குறையாமல்  தவிப்பு  எழத்தான்  செய்கிறது.    நான் தாயுமில்லை, பாலுக்கு  அழும்  குழந்தையுமில்லை .  என்றாலும்  தவிக்கிறேன். நாவல் குமார  கேசன்  தவித்து  நம்மையும்   தவிக்கவிடுகிறார்.

உணர்வுகளை  இடம் மாற்றி, உணர  வைக்கிற, கூடுவிட்டு கூடுபாயும்  இந்த கவிஞ்ர்களை, இவர்களையொத்த  படைப்பாளர்களை , இனம்  காண  இடம் தந்த  சுகனை, ஈன்றவர்க்கு  இன்று மட்டுமா! நினைவுநாள்,  என்றும், எப்போதும்  நினைவை  விட்டு அகலாத  நேயத்தை நட்பை  எண்ணி வணங்கி  எல்லோரையும்  வாழ்த்தி  பாராட்டி  நிறைவு செய்கிறேன்.      

                                                                  தோழமையுடன்.

9 /3 /11  சுகன்  வீட்டில்  பரிசுப் பெற்ற கவிஞர்களின் , கவிதைகளை  பாராட்டி எழுதிய  கட்டுரை   கவிஞர்   மணிச்சுடரால்  வாசிக்கப்பட்டது..

                                           ..சிநேகிதம்
                                           -------------------
                           
                                வெளியாய் ,
                                 ஒளியாய்,
                                  ஒலியாய்,
                                  வெப்பமாய்,
                                  அன்பாய்,
                                   பரிவாய்,
                                   காதலாய்,
                                   கனிவாய்,
                                   என்னளவாய்,
                                   என்னிருப்பாய்,
                                    நான்
                                    உணர்ந்தவாறாய்
                                    உலகம்......நீ......
                                    உணர்த்தியவாறோ?   

                         உங்கள் குழந்தையைத் தெரிந்துக்கொள்ள------ கவிதை
                                                                அருணா  ராகவன்
                                                                                                   மொழியாக்கம் ;  குப்பு. வீரமணி
              
                       கவிதைகளைப் பற்றிபேச, குழந்தைகள் மிகவும் சிறியவர்கள் என்று நினைக்கிறவரா நீங்கள்? மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்  உங்கள் நினைப்பை.  அந்தப்  புதிய கள்ளங்கபடமற்ற  சின்னஞ்சிறு  உள்ளங்கள்,  கவிதையின் முழுப் பரிமாணத்தையும்  நாம் அதிரத்தக்க  வகையில் வெளிக்கொணர  கூடியவை. அவர்களது கற்பனையில் மிகவும் சாதாரண விஷயத்தைக்  கூட, மிகப்  பரந்து விரிந்த மாறுப்பட்ட சிகரங்களையும்
தமது கற்பனைத் திறத்தால்  அளந்தறிய  வல்லவர்கள்.
                                                ----------------------------------------

                              நாமெல்லாம்  பிக்மேலியன்கள்  எனலாம் . நமது குழந்தைகளை  ( நமது  ஆசைக்கேற்ப ) உருவா  க்க, செம்மைப்படுத்த, தட்டி-கொட்டி  அசைத்து, தலையைத் திருப்பி சாய்த்துப் பார்த்து, இப்படி  என்னென்னவெல்லாமோ செய்கிறோம் .  நமது  பக்கத்து வீட்டுக்  குழந்தைதான்  -  அது ஒரு வாரம் நம்மிடம்  ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கிறவரை  ---ரொம்ப சமத்து . குழந்தைக்கு  மழையில்  நனையப்   பிடிக்கிறபோது  நமக்கு வெயில்தான்  பிடிக்கும். தோட்டத்துச்  சேற்றில்   சளக்---புளக்' குனு  குதிக்க குழந்தை  விரும்பும்போது  நமக்கு சுத்தமான உலர்ந்த சிமிண்டுத் தரையில்  நடைபோடப்

பிடிக்கும். தேநீர்க்  கோப்பையிலிருந்து  சிந்தாமல்  சிதறாமல் அமெரிக்கையாக  டீ குடிக்கத்தான் நமக்கு பிடிக்கும்.  அவனுக்கோ கப்புக்குள்  வாயால் ஊதி குமிழ் கிளப்பி சாசரில்  சிதறவிடப் பிடிக்கும். சுருக்கமா சொல்லனும்னா  நமக்கு நம்  குழந்தைகள்  பெரிய தலைவலி . ஏனெனில்  அவனுக்கு விருப்பமில்லேன்னாலும்,  நமது பேச்சுக்குக்  கட்டுபட்டோ  கூட  அவன் சிமென்ட் தரையில் நடக்கலாம்.  நாமோ  வேடிக்கைக்காகவோ, விருப்பபட்டோ கூட சளக் -- புளக் 'னு சேற்றில்  நடக்கிறதில்லே.

            அண்மையில்  வகுப்பறையில்  மிகவும்  மாறுப்பட்டதொரு கவிதையை கேட்டேன்.
          நான்  இன்னிக்கு  என்னோட வேலையைச்  செய்யத்தான  நினைத்தேன். 
        ஆனால், பழுப்பு  பறவையொன்று ஆப்பிள் மரத்திலிருந்து  பாடியது,
         வண்ணத்துப் பூச்சியொன்று  வெளியில் குறுக்காகக்  கடந்தது .
         இலைகளெல்லாம்  என்னை அழைகின்றன,
         புல்வெளியின் மேல்  பெருமூச்செறிந்து பரவிச்  சென்ற காற்று
          புற்களை இங்கும் அங்குமாய் அசைத்தது .
          வானவில் தனது பளபளப்பான  கைகளை  நீட்டுகிறது,
          அப்புறமென்ன,
          நான் சிரித்துக்கொண்டே  வெளியே  போகாமால் 
          வேறென்ன  செய்வதாம்?                 
                                                                                         ரிச்சர்ட்  லே  கல்லியேன்.

  நாங்கள்  அந்தக்  கவிதையின்  நலம் பாராட்டி ஒரு  திறனாய்வு  செய்தோம். எளிய  சில கேள்விகளை  எழுப்பினோம்.                                                 
                    '  அப்போ என்ன   நேரம் ?  எந்த  சீசன்னு  நினைக்கிறாங்க ?  அந்தக் கவிஞன்  ஆப்பிள் மரத்தைப்  பார்த்திருக்க  முடியுமா ? ' அது ' எப்படி  அவர்களுக்குத்  தெரியும் ? இவற்றுடன் அவர்களது  கற்பனைத்  திறனை  ஊக்குவிக்க, ' அந்த கவிஞன் அமர்ந்து வேலை  செய்துக் கொண்டிருந்த அறையைப் பற்றி சொல்லுங்க'னும் கேட்டோம். குழந்தைமையுடன், தெளிவாக , வியப்பூட்டும்  வகையில் அவ்வளவு பதில்கள் வெளிவந்தன.'  ஏன் அந்த  அறை  மேசையின்  வடிவத்தைக் கூட  விவரித்தார்கள். ( ரொம்ப  பெரியதில்லை தாள்களும் கையெழுத்து  படிகளுமாக மேசை நிறைய குப்பை ) பெரிய பெரிய பூப்போட்ட  திரைசீலைகள்  பிறகு  அந்தக்  கவிஞனின் மேசையில் டைப்ரைட்டரா கம்ப்யூட்டரா  என்பது பற்றி விவாதம்,  அவர்கள் பகுப்பாய்வு  செய்ய  வாய்ப்பாக, அவர்கள்  கண்முன்னே  என்னவிதமான  காட்சி தெரிகிறது  என்று கேட்கப்பட்டது .  கிராமமா , நகரமா, நகரத்தை ஒட்டிய பகுதியா  அவரவர் கருத்தை  நிலைநாட்ட  நிறைய  குறிப்புகளை  அவரவரும்  முன்  வைத்து  நீளமாக  உரையாடினர்.
                  
               இன்னும்  கொஞ்சம்  நெருக்கமா  சில கேள்விகள்  எழுப்பப்பட்டன . " தனது  வேலைகளை ஒதுக்கி வைத்ததற்காக  அந்தக்  கவிஞன்  குற்றவுணர்வுக்கு  ஆளாகி இருப்பானா ? இதற்கு முன்னாலும்  இப்படி செய்திருப்பானா ? இவர்களுக்கு  எப்படி இது  தெரியும் " என்று கேட்டோம் .  இயற்கை  அவர்களை எப்போதேனும்  வெளியே  வருமாறு  அழைத்ததாக  உணர்ந்துள்ளார்களா? " நிச்சயமாக  "  என்று  அழுத்தம்  திருத்தமாக  பதிலளித்தார்கள் .  அப்போது,  அவர்கள் என்ன செய்தார்கள் ?  அவ்வளவுதான்; உணர்வுகளை  கட்டுப்படுத்தவே  முடியவில்லை . எப்படி வந்தது  தெரியுமா ?  கலகக்காரர்கள் , கத்தினார்கள். இந்த கலகக்காரர்கள்  இப்படி தான்  லே  கல்லியேன்  ஒதுக்கிவைத்துவிட்டப்போது   கவிதையானது .  நாங்கள் இதை  விட மோசமா எதுனா  செய்திருப்போம். என்ன லே கல்லியேன் கவிதை எழுதி  அதை வெளியிடவும் செய்தான். ( கொஞ்சம் காசும்  சம்பாதிச்சான் ....) ' இருக்கலாம் , நீங்களும்  கூட உங்கள் மகிழ்ச்சியான  தருணங்களை ஆக்கப்பூர்வ  படைப்புகளாக்கலாமே,' என்று நான் கூறினேன் .
                   அவர்களிடமிருந்து  அடுத்த  கேள்வி வந்தது .  லே கல்லியேன் ஒரு விதிவிலக்கா ? அல்லது  பெரியவர்கள்  வேலையை  ஓரம்  கட்டுவார்களா? பதில் ஒரு  கேள்வியானது .  எந்தவிதமானவர்கள்  இயற்கையை  எதிர்கொள்ள  நேரம்  ஒதுக்குவார்கள் ?
                   'குழந்தைகள்'  என்றவர்கள் ,' குழந்தைகளைப் போன்றவர்களும்'  என்றனர். 'குழந்தையுள்ளம்  கொண்ட  எவரும் '  என்றான் இன்னொருவன் . பிறகு இந்த கேள்வி பிறந்தது .  குழந்தையுள்ளம்  என்பது என்ன ?  நாங்கள் அதற்கான விடையை  கரும்பலகையில் எழுதினோம்.
           அது, எப்போதும்  ஏதாவது செய்ய விரும்புவது 
            புதியன பற்றி எண்ணவும், கண்டுபிடிக்கவும்  விரும்புவது 
            எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக  இருக்க விரும்புவது 
            யாராவது துன்பப்பட்டால் தெரிந்து கொள்வது.
            நண்பன் விரும்புகிற  எல்லாவற்றையும் , தானும்  விரும்புவது 
            ஏனெனில்  நண்பன்  இனிமையானவன் .
            பெரியவர்களை தனது கேள்வியால் எப்படி  துளைப்பது 
             என்பது பற்றியே  எப்போதும் எண்ணிக்கொண்டிருப்பது 
             குழந்தையுள்ளம்.
      ரொம்பவும் சத்தம் போடுவது, ஆனால் சிறிது  நேரம் உண்மையிலேயே  அமைதியாவது . தனக்கு விருப்பமானவற்றில்  நீண்ட நேரம்  வேலை  செய்யகூடியது, ரொம்ப தீவிரமா வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறபோது  தொல்லைசெய்யப்  படுவதை விரும்புவதில்லை. பெரியவர்கள் இதை நம்புவதில்லை . அவற்றின் விளையாட்டு  பொம்மைகளிடமிருந்தும் கூட  அவர்கள் கற்கிறார்கள்.
      வீட்டுப்பாட  வேலையாக 'இயற்கை என்னை அணுகும்போது'  என்று எழுதுமாறு கூறிவிட்டு வகுப்பை முடித்தோம்.  குழந்தைகள் என்னை விட்டு வெளியேறிய பிறகு , நீண்ட நேரம் கரும்பலகையைப்  பார்த்துக்கொண்டே  நின்றேன். நானும் ஒரு காலத்தில் குழந்தையாக இருந்தவன் தானே.
                                               **********              ***********
 2001 ஜூலை  சண்டே எக்ஸ்பிரஸ்  பக்கம் 28 . மாற்றுமுறை பள்ளி ( Alternative schooling ) எனும் தலைப்பில்  அருணா ராகவன்  எழுதிய  கட்டுரையின் தமிழாக்கம். கட்டுரையாசிரியரை ( அருணா ராகவன் ) தொடர்புக்கொள்ள , அவது ஈ  மெயில் முகவரி actoust @ usnl . com .
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
பிக்மேலியன்ஸ் (PYGMALION ) என்ற சைப்ரஸ் நாட்டு மன்னன்  தனது  விருப்புக்கிசைந்த வகையில் ஒரு பெண்ணை  தந்தத்தினால்  செய்ய, அழகுக்கும் காதலுக்குமான  Abbrodite  என்கிற வீனஸ் தேவதையை  ஒத்த தேவதை அந்த சிலைக்கு உயிருட்டியதாக  கதை.
.....................................................................................................................................................................
சுந்தர சுகன் 2002 இல்  வந்தது.